Gevoelens verdringen we, omdat we als kind ooit te bang waren ze te uiten. Dat was
daardoor te pijnlijk en te bedreigend. Zowel gevoelens als woede, verdriet, verlangen
en genot, als deze angst gingen we buiten ons bewustzijn houden door onze adem in
te houden. In het lichaam ontstonden zo blokkades. De angst werd onbewust, samen
met het betreffende gevoel, vastgehouden omdat ze ons als een pantser
beschermden tegen deze angst en dreiging. De vrije en natuurlijke adembeweging,
die als een golf door het lichaam gaat, wordt door deze verschillende blokkades
tegengehouden. We ontwikkelden zo een adempatroon alsof er een voortdurende
noodsituatie heerst. Men ervaart daarbij benauwdheid, energieloosheid en
depressiviteit, maar ook spanning, opgejaagdheid en geïrriteerdheid. Spontaan
openstaan in het 'hier-en-nu' en echt genieten zijn dan vrijwel uitgesloten. Door
middel van verschillende aanrakingen wordt aan de adembeweging gewerkt. De
blokkades worden zo verzacht en afgebroken, waardoor het natuurlijke en spontane
adempatroon zich weer kan herstellen. Verdrongen gevoelens en lichamelijke
spanning komen daarbij tot ontlading.